Личный счет


Марына Міт,

Фото с сайта velvet.by
Фото с сайта velvet.by
Нядаўна ў вядомым сталічным выставачным цэнтры прайшоў кірмаш "Свет скуры і футра". Наплыў наведвальнікаў пераўзышоў усе чаканні. У першыя дні ў некаторых павільёнах апошнія выстройваліся ў чэргі на прымерку футэрак і кажухоў з натуральнага футра, а прадаўцы не паспявалі ўдзяляць увагу ўсім жадаючым. Прыпаркаваць машыну каля выставачнага цэнтра таксама было праблематычна — вольнага месца на паркоўцы трэба было яшчэ дачакацца.
 
Дарэчы, уваходны білет каштаваў смешныя грошы — 5000 беларускіх рублёў.
 
Анансуючы футравы вернісаж, арганізатары сцвярджалі, што многія вырабы можна будзе набыць па аптовых цэнах. Дыяпазон цэн, на самай справе, быў вялікі і стартаваў прыкладна з 300 умоўных адзінак. За 650-1200 долараў можна было купіць кажушок з шыншылы, за 450 — з бабра, прыкладна столькі ж (ці крыху танней) каштавалі футравыя камізэлькі. За некаторыя кажушкі з норкі прасілі "ўсяго" каля 5 тысяч долараў.
 
Але кошты мала каго спынялі. Наведвальнікі выставы не толькі прыцэньваліся і мералі, але і куплялі (!) упадабаныя прадметы раскошы. Хтосьці пакідаў задатак і адкладваў футра на заўтра, а хтосьці разлічваўся адразу і сыходзіў, задаволены пакупкай. Варта заўважыць, што з вялікімі пакетамі з выставачнага цэнтра людзей выходзіла нямала.
 
Сваімі коштамі здзівіў Віцебскі футравы камбінат. Напрыклад, больш стыльныя кажушкі ад італьянскіх і іншых імпартных вытворцаў каштавалі танней, чым беларускія.
 
На выставе можна было набыць не толькі футравую вопратку, але і абутак. Праўда, напрыклад, італьянскія боты тут чамусьці каштавалі больш, чым у аднайменнай фірмовай краме. Прычым розніца ў цане была не такая ўжо і маленькая...
 
Публіка на выставе была самая розная. Прыходзілі і дамы ў норкавых манто з прэзентабельнымі спадарожнікамі, і юныя паненкі ў джынсах.
 
Камусьці суп вадкі, а камусьці жэмчуг драбнаваты
 
Здавалася б, яшчэ пару месяцаў назад стужкі навін мільгацелі паведамленнямі аб тым, што беларусы з самай раніцы выстройваюцца ў чэргі за сацыяльным малаком і іншымі прадуктамі па зніжаных коштах. А тут — хлоп — і чэргі за норкай, каракулем і шыншылай!
 
Растлумачыць такія парадоксы часу мы папрасілі вядомага эканаміста Леаніда Заіку.
 
"Па-першае, не будзем зайздросціць тым, хто ўсё ж такі набыў футра, — адразу заўважыў Леанід Фёдаравіч. — Па-другое, асноўныя пакупнікі, напэўна, усё-такі жанчыны, бо наўрад ці знойдзецца шмат мужчын, якія пагодзяцца добраахвотна вынуць з кішэні 4,5 тысячы долараў на адзенне...
 
Але што тычыцца коштаў, то ў Мінску прыкладна 5 адсоткаў насельніцтва мае даход больш за 800 долараў на чалавека ў сям'і. То бок, калі ў такой сям'і жонка месяц-другі пакорміць мужа бульбай з капустай, то цалкам зможа назбіраць на футра. Таму, калі ўзяць гэтыя 5 працэнтаў ад двухмільённага Мінска, то ўжо атрымліваецца 100 000 чалавек. І калі ўявіць, што ўсе гэтыя людзі рынуліся скупляць футры, то выстава ўвогуле была б знесена!
 
Зрэшты, нічога дзіўнага тут няма — попыт на футры толькі пацвярджае наяўнасць так званых высокіх дэцыльных каэфіцыентаў у краіне. (Для тых, хто не ў курсе: дэцыльны каэфіцыент — спосаб вымярэння няроўнасці ў прыбытках. Адносіны даходаў 10% самых багатых грамадзян і 10% самых бедных.) Не так даўно ў нас гэты каэфіцыент быў роўны 8, зараз, напэўна, нават больш, таму што ў апошні час мы сарамліва перасталі вымяраць гэты паказчык... 
 
Не ва ўсіх у краіне крызіс
 
Пры гэтым Леанід Заіка на поўным сур'ёзе гаворыць пра тое, што апошнім часам даволі моцна кідаецца ў вочы падзел беларускага грамадства на багатых і бедных.
 
— І гэта адна з палітычных траўм, нанесеная беларускаму народу за апошнія тры гады, — адзначае эканаміст. — Глядзіце: у мінулым годзе здарылася трохразовая дэвальвацыя, знізіўся ўзровень жыцця, але ў той жа час з'явілася неверагодная колькасць катэджаў і загарадных дамоў, якія растуць, як грыбы пасля дажджу. Я бачыў нядаўна аб'яву аб продажы катэджа ў Валяр'янах — за мільён трыста пяцьдзясят тысяч еўра (!). Гадоў дзесяць таму чалавек, які назваў бы такую цану за катэдж, адразу прыцягнуў бы да сябе ўвагу адпаведных службаў. Ім занялося б КДБ і асабіста Аляксандр Рыгоравіч. І запатрабавалі б тлумачэнняў: дзе чалавек узяў мільён долараў на будаўніцтва дома, каб потым яго прадаць за 1 350 000 еўра?! Вырасла не толькі нахабства ўладальнікаў такіх катэджаў, але і розніца паміж даходамі людзей. Вельмі шмат незаробленых грошай дзякуючы расійскай нафце і набліжаным да яе і ўлады. Таму я думаю, што гэты дзіўны тэзіс — сацыяльна арыентаваная эканоміка — неўзабаве будзе раздражняць беларусаў.
 
— Як, зрэшты, і тыя абяцаныя ўсім 500 долараў, на якія сёння мала што купіш.

— Але кубачак кавы ўсё ж такі можна на іх купіць, — усміхаецца Заіка. — Дарэчы, вось нядаўна заходжу ў такое сярэдняе кафэ, гляджу, колькі каштуе кава — 24 тысячы. Тры долары! Я кажу: "Дзяўчаткі, вы ачмурэлі?! Ва ўсёй Еўропе кубак кавы каштуе адзін еўра!" А яны глядзяць на мяне сваімі блакітнымі вачыма...
Нужные услуги в нужный момент
-15%
-20%
-35%
-50%
-18%
-10%
-25%
-22%
-11%
0058043